Παλιοζωή Εκτοράκο μου
Μα θα ανοιξιάσει και θα μαλακώσουν οι καρδιές να το θυμάσαι.
Ε, εντάξει...μην περιμένεις και θαύματα
Οι μισοί χαϊδεύουν για να τους πεις καλούς, να "δείχνουν" και οι άλλοι μισοί απο ανασφάλεια, τι τραβάς κι εσύ ;
Βέβαια μένει το χάδι και λίγο την βολεύεις, αλλά εγώ στην θέση σου θα τους πάταγα μια δαγκωνιά πριν φύγουν να με θυμούνται.
Σκατόκοσμος και δεν θελω γαβ και γουφ, τους λες πως η αγάπη ειναι διάφανη και σου μοστράρουν το βεραμάν ή το βουργουνδί τους και σου λένε "όχι, να ορίστε, χρωματαρα το δικό μου".
Τι σου λέω κι εσένα με τ' ασπρόμαυρο το καρε πλάνο σου ;
Μήπως επειδή τα βλέπεις νουάρ και ρέτρο τον γουστάρεις τον κόσμο αυτό;
Μπορεί.
Δεν θέλω να κυνηγάς αυτοκίνητα, σε βλέπω κι ανησυχώ.
Να μην τρως ότι σου δίνουν, άμα πας από δηλήτηριο, τουλάχιστον να στο 'χει φυτέξει καμιά σκυλίτσα να αξίζει που λένε.
Εδώ μόνο αλμύρα έχει,
πως ξέμεινες εδώ;
μια δαγκωνιά να φας από κάνα κόπρο του σαλονιού, θα σου τσούζει η πληγή δέκα χρόνια
Είσαι και βρομιάρης
τόσο νερό μια βουτιά δεν έκανες
τι σ' αρέσει εδώ θα 'θελα να 'ξέρα μωρέ τακίμι μου;
γεμίζει το φεγγάρι
φουσκώνουν τα νερά και τιγκάρουνε στα ψάρια
και ποιος να στα ψήσει;
Ζητιάνικο βρωμόγατο δεν έγινες ποτέ
κάτσε, να μας πάρει βράδυ
να χορτάσουνε την πείνα μας τ άστρα
να τα βάλω σε ένα πιάτο
και το μισό,
δικό σου
σωστά μοιρασμένο σαν να 'ναι αγκαλιά...
