Περνάω καλά αυτές τις μέρες
κι εγω και η ακτογραμμή της Αφρικής.
Βουταω βαθιά στον απύθμενο σουρεαλισμό της ύπαρξης
και γεύομαι το χωρις οξυγόνο μαύρο νερο της ξεχασμένης αβύσσου μου
Θα χαθω μέσα ξανα οικειοθελώς ανιδιοτελής
στα παλιά μονοπάτια που σεργιάνισα να βρω την γυναίκα που δεν ηταν εκεί
Οχι για τον ιδιο λόγο
μα γιατι λάτρεψα τόσο τις μυρωδιές της χαμένης μου Ατλαντίδας
τοσο που έκανα την μοίρα φίλη κολλητή να γουστάρει την παρέα μου και αυτήν την τρέλα μου
Την όμορφη την έξυπνη την σαγηνευτική.
Πόσα ψάρια πόσα φύκια με μεταξωτές κορδέλες
Πόση αγάπη, ανεμέ μου, αέρα μου, οδηγέ μου
πόσο σας ευχαριστώ που βρεθήκατε στον δρόμο μου
Αγκαλιά μου να σας νιώθω μεχρι να πετάξω απ της ορμής μου την ταχύτητα.
Βλέπεις γιατρέ μου, ξεφεύγω καμιά φορα
Δεν φταίω εγω εκ γενετής χειρουργικά αφαιρέθηκαν τα φτερά μου
Σήμερα στην κλινική ηθελα να μείνω
Μα τα παιδιά ντράπηκα τι δουλειά εχει ο προδότης ανάμεσα τους
Θα ρθω παλι ομως να το θυμάσαι
ισάξιος ανάμεσα τους
